6 | Op

Mira zat op haar bank en keek rond in haar nieuwe huis. Er was zo veel te doen. Op haar slaapkamer stonden een paar delen van haar nieuwe bed te wachten op afronding. Plankjes van een Billy lagen nog in de televisiekast. Grote, zwarte, spiegelende rechthoeken in de muur: ze had nog geen gordijnen in de woonkamer. Klusinstructies, bouwdepothandleiding, keukennota lagen verspreid op de bank. Ze moest zich nog inschrijven bij de gemeente, herinnerde ze zich ineens. Maar daarvoor moest ze een deel van haar koopcontract inscannen. En opstaan.

Ze begon een beetje op te raken. Ze had de afgelopen maanden hiernaartoe geleefd: in mei had ze al afscheid genomen van het appartement waar ze nog tot eind september had gewoond. In juni had ze zich op woningen georiënteerd terwijl ze het schooljaar en haar opleiding afrondde. In juli en augustus kocht ze een huis en wachtte ze vol spanning op de klap van de bank, met stress over zaken waar ze niks aan kon doen. Begin september had ze dan eindelijk de sleutel van haar eigen huisje gekregen en dacht ze: nú zal het wel beter worden.

Maar toen begon het pas. Ieder vrij moment was Mira in haar nieuwe huisje te vinden. Vroeg op, naar het werk, naar het appartement om te schilderen, naar huis om toch nog maar iets te eten en weer een doosje in te pakken. Of een energiemaatschappij te zoeken. Of de wateraansluiting te verlengen. Of adreswijzigingen te sturen. Hopend dat ze niks belangrijks over het hoofd zag of gewoon vergat. Ze moest nadenken en beslissingen nemen over álles en het viel haar zwaarder dan ze had verwacht.

Haar lontje werd korter en haar hoofd voller, merkte ze. Ze viel uit over goedbedoelde adviezen van haar moeder. Ze liet steken vallen op haar werk, vergat wat ze leerlingen of collega’s had toegezegd. Ze bleef zich verontschuldigen en verweet het zichzelf. Het werd lastiger om niet ’s avonds naar de chocolade of chips te grijpen: altijd een teken dat ze niet lekker in haar vel zat. Ze rookte weer.

Een last viel van haar schouders toen ze op zondagmiddag verhuisd was. Op maandagochtend werd ze wakker in haar gordijnloze huis, waar inmiddels wel warm water geïnstalleerd was, en haar huis voelde als thuis. Ze nam de kleding uit het koffertje dat ze voor de verhuizing gepakt had, maakte ontbijt en ging naar haar werk. Binnen twintig minuten, in de zon op de motor, kwam ze aan. Dit was fijn!

Ze had zich voorgenomen om iedere dag iets te doen in huis. Een doos, een klusje, iets schoonmaken. Haar huisje knapte elke dag een beetje op en het werd steeds minder een huis met spullen en steeds meer een huis waar geleefd kon worden. De to-do-list bleef groeien in de eerste dagen. Toch kon ze na een week alweer dingen wegstrepen en genoot ze van haar eerste Delftse bakkie koffie en de zaterdagse markt. Het was fijn om de vorderingen te zien, maar tegelijk bleven zo veel dingen haar storen.

Ze kwam niet tot rust. Ze miste ’s avonds de energie en de wil om effectief te ontspannen, en staarde naar een film die ze niet hoefde te zien, terwijl ze zich oplaadde om nog even af te wassen, of op te staan om naar bed te gaan. Overdag gaf ze alles om collega’s en leerlingen niet teleur te stellen. ’s Avonds schraapte ze het laatste beetje om ook zichzelf dat niet aan te doen: gezond eten, toch wat sporten, een klusje. Ze begon een beetje op te raken. Vicieuze gedachtecirkels namen haar over. Bijna vakantie.

Auteur: Dieke Janssen

Dieke Janssen (29) is docente Klassieke Talen op een middelbare school. Ze houdt van schrijven, gezonde dingen koken, buiten sporten, alle kunstvormen en motorrijden. Contact? Stuur een berichtje.

Eén gedachte over “6 | Op”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *