4 | Paraafjes en een handtekening

Mira stapte de metro uit in Rotterdam, enigszins gespannen. Alle reizigers sloegen direct rechtsaf, maar ze dacht in de routebeschrijving van de notaris te hebben gelezen dat ze linksaf moest. Met haar druppende paraplu en nog plakkende broek liep ze over het perron naar de roltrap. Eenmaal uitgecheckt stond ze aarzelend bij de uitgang: en nu? Terwijl ze op haar telefoon een kaart probeerde te laden, stapte een man enthousiast op haar af: “Ook aan de verkeerde kant uitgestapt?”

“Ik denk het,” zei ze. “Ik ben hier nog nooit eerder geweest.” De man vroeg haar wat de reden van haar komst was. “Ik ga de koopovereenkomst tekenen voor mijn nieuwe huis.” “Gefeliciteerd!” riep de man. “Dankje,” antwoordde ze twijfelend, terwijl ze Google Maps probeerde te projecteren op haar omgeving. Ze had de stormparaplu inmiddels uitgeklapt; de man liep onder het afdakje met haar mee. Toen ze rechtsaf sloeg, wenste de man haar veel plezier en zij hem een prettige dag. Het was rond 11 uur in de ochtend.

Het stormde. Ze liep de lange laan af, speurend naar het notariskantoor. Een beetje gespannen was ze; ze wilde niet te laat komen, maar had toch weer de laatste mogelijkheid met het openbaar vervoer gekozen. Toen ze nat en verwaaid, maar op tijd, voor de deur stond, werd ze met een buzzer binnengelaten. Ze kwam binnen in een klein kantoor en groette de secretaresse. “Goedemorgen,” zei de secretaresse. “U mag de natte paraplu onder de trap leggen.” Mira stond onder de trap te hannesen met een natte paraplu en haar winterjas. Het was doodstil in de ruimte, ze voelde zich bekeken, merkte dat ze toch een beetje zenuwachtig was.

Ze wachtte op een van de stoelen die in een rijtje klaarstonden. Links haar jas, rechts haar tas. Een watertap stond binnen handbereik. Zou ze water pakken? Als ze nu moest opstaan zat ze met een jas, een tas en een bekertje. Ach, dat loste ze wel weer op. Ze checkte haar berichtjes, Facebook. Ze had meer dorst. Was het stom om nog een glaasje water te pakken? Ze deed het toch. Na een aantal minuten stond de secretaresse op en zei met haar hoofd door een deur: “Je afspraak is er.” Dat had ze wel iets eerder mogen zeggen, vond Mira.

Na nog een paar minuten in de veel te stille wachtruimte kwam de notaris met een groepje klanten naar buiten. Hij riep Mira binnen, gaf haar een hand. Ze kreeg een kopje koffie. Haar kopje stond op een schoteltje, zijn kopje was zonder schoteltje. Toen ging de notaris recht tegenover haar zitten en begon te praten. Over de historie van hun kantoor, hun samenwerking met de wooncorporatie, de details in het koopcontract. De uitleg ging langzaam en Mira haakte af. Ze had het contract al gelezen. Ze zou heus wel die VvE-bijdrage betalen. Ze begreep wel dat ze op de vergaderingen moest komen als ze iets te zeggen wilde hebben. Ze knikte op het juiste moment, hmhm’de en wist ondertussen niet zeker of ze de man nu beter wel of niet de hele tijd kon aankijken. Hij had geen ring, zou hij single zijn? Hij was dik. En wat een saaie baan moest de man hebben.

Eindelijk kwam het moment dat ze het contract moest tekenen. Op iedere pagina een paraafje en aan het einde een paar handtekeningen. Terwijl ze ongeveer achttien paraafjes zette, bleef de man doorkletsen. Pas toen ze op de pagina aankwam waarop haar handtekening moest komen, hield de man stil. En terwijl ze midden in haar handtekening zat, zei de man, net iets te hard: “En NU heb je een huis gekocht, gefeliciteerd!” Ze keek verbaasd en geschrokken op: was dit het moment? “Ja, de meeste mensen denken altijd dat ze het pas kopen bij het passeren, maar de koop vindt nu plaats.” Wow, heftig! Dus dit is het moment dat de foto’s van twijfelend lachende tekenende mensen worden genomen voor op Facebook. Nou, volgende keer dan maar.

Met kopietjes in de hand liep ze naar buiten, terug de storm in. Ze had er geen last van, was opgetogen. Een beetje ontroerd zelfs. Holy shit, ze had net een huis gekocht! In haar fucking eentje! Waar was dat vuurwerk en die champagne? De omgeving kon niet misplaatster zijn: het saaie kantoor net, de uitstralingsloze notaris, de regen, de grijze laan waar ze liep, het donkere metrostation, de vieze metro met luid kletsende bakvissen voor zich. Ze appte collega’s en vrienden, belde haar moeder. “Mam,” ze slikte de brok in haar keel weg, “ik heb net een huis gekocht!” De vrouw naast haar keek haar even vreemd aan. Mira keek trots terug.

 

Auteur: Dieke Janssen

Dieke Janssen (29) is docente Klassieke Talen op een middelbare school. Ze houdt van schrijven, gezonde dingen koken, buiten sporten, alle kunstvormen en motorrijden.

Contact? Stuur een berichtje.

Eén gedachte over “4 | Paraafjes en een handtekening”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *