3 | Veerkracht

“Als je van hardlopen houdt, vind je dit boek geweldig.” Mira stond in haar werkoutfit bij de frituurpan in een keuken op circuitpark Zandvoort en nam met een glimlach het boek in ontvangst. De man was echt een duurloper, pezig, geen gram vet en tevreden met het leven. Een mooi cadeau, dat Mira echter stak. Ze hield even helemaal niet meer van hardlopen.

Het was begin maart 2013 en de Zandvoort Circuit Run van 12 kilometer zou in een half uur van start gaan. Mira had er maanden voor getraind. Ze genoot van de flow waarin ze terecht kwam na de eerste paar kilometer rennen, van de ervaring hoeveel verder je kunt als je denkt dat je niet meer kan, van de endorfinegolf die haar na afloop van een training overspoelde.
Tot ze na iedere training steeds meer pijn had: ze kreeg haar been niet meer omhoog om haar voet af te drogen. Ze besloot de wedstrijd in Zandvoort niet te lopen en bood haar startnummer online aan. De vriendelijke duurloper reageerde: ‘Wat wil je ervoor hebben?’ Mira dacht na: geld was saai. ‘Verras me,’ schreef ze terug. Ze regelde dat ze die dag op het circuit in de catering werkte en zo ontmoette ze de man in de keuken. Het boek dat hij haar gaf: De geboren renner van Christopher McDougall. Het belandde in de kast, net als haar loopschoenen.

Na een paar maandjes rust verdween de pijn. Meer krachttraining, dat zou helpen en ze begon met bootcamp. Die combinatie van bootcamp en rustig hardlopen gaf haar spierpijn en vleugels: ze werd fanatieker, sterker, toned, sportte drie keer per week. Ze voelde zich goed, de trainingen gingen altijd voor. Ze lachte met haar trainingsmaatjes en voerde competitie tegen een ander of tegen zichzelf. Depressie, burn-out? Ze sleepte zich naar het park.

Tot ze op een ochtend in 2015 weer die pijn door haar lies voelde schieten. Nu ging de pijn niet weg. Eerst stopte ze met hardlopen. Toen stopte ze met bootcamp. En toen stopte ze ook met wandelen. Ze ging naar een fysiotherapeut. En nog een. En toen nog een ander. En naar een sportarts. En een fysioloog. Hun conclusies kwamen niet altijd overeen, dus ze middelde ze en bedacht: ‘Mijn houding moet beter, mijn bekken stabieler. Ik moet terug naar de tijd dat ik geen last had: toen ik nog danste.’

Zo groef Mira na acht sportloze maanden en vier balletloze jaren haar panty en balletschoentjes achter uit de kast op. Zo stond ze na tien jaar weer in de les bij de lieve juf bij wie ze haar hele jeugd had leren dansen. En zo genoot ze van een uur bewegen en dansen—met pijn in haar hele lichaam, behalve in haar lies.
Ze kreeg langzaam weer vertrouwen in haar lichaam nu ze merkte dat ze met de juiste houding pijn kon voorkomen. Ze merkte ook hoe fijn het was te bewegen op (bijna) blote voeten. En toen herinnerde ze zich een artikel over barefoot running, over rennen op (bijna) blote voeten. Het zou veel blessures voorkomen. Ze googlede, las, klikte door, bekeek filmpjes en raakte steeds meer overtuigd: misschien zou ze weer kunnen rennen, als ze dat op balletachtige hardloopschoenen deed!

Op een warme zomerdag in 2016 schafte ze de rubberen schoentjes aan. Ze voelden aan aan haar voeten alsof er geen zool in zat: geen steun, geen vering, alleen een rubberen laagje ter bescherming. Hierop rennen betekende een andere pas aanleren: niet meer landen op de hiel, maar op de voorvoet. Zo werd de schok opgevangen door de natuurlijke veerkracht die al in de voet aanwezig is met alle botjes, pezen en spieren, in plaats van door de kunstmatige vering in de zool. Zoals de mens al twee miljoen jaar doet en precies zoals Mira haar hele leven al bij ballet had gedaan. De natuur heeft alles prima voor elkaar. Mira begon met een voorzichtig trainingsschema om haar benen, kuiten en voeten aan de pas te laten wennen. Zo licht en (pijn)vrij had ze zich nog nooit gevoeld tijdens een hardlooptraining!

Plotseling schoot haar het boek De geboren renner te binnen. Ging dat niet ook over barefoot running? Na meer dan drie jaar stond het nog altijd ongelezen in de kast. In het boek gaat de schrijver op zoek naar een stam die blootsvoets honderden kilometers rennen, voor hun plezier. Het gaat over het ontstaan van hardloopschoenen en de techniek van blootsvoets rennen. En ja, zoals de vriendelijke duurloper had voorspeld: Mira vond het geweldig en begon weer van hardlopen te houden.

Auteur: Dieke Janssen

Dieke Janssen (29) is docente Klassieke Talen op een middelbare school. Ze houdt van schrijven, gezonde dingen koken, buiten sporten, alle kunstvormen en motorrijden. Contact? Stuur een berichtje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *