5 | Akkoord?

Alles was zo voorspoedig gegaan. Mira had het huis gezien, drie dagen stond het onder voorbehoud verkocht. Binnen een paar dagen was het huis getaxeerd. Ze had snel bij de hypotheekadviseur gezeten. Een week later de conceptofferte getekend. Kort daarna had ze het koopcontract ondertekend. De meeste documenten voor de hypotheekverstrekker lagen al bij de bemiddelaar. Ruim voor de deadline van de financiering leek alles in kannen en kruiken.

Het schooljaar startte: tijd om naar haar directeur te stappen om te vragen om een arbeidscontract. Op advies van haar vrienden stapte ze met motorkleding aan de kamer van de lange directeur binnen. Hij en zijn bruggen bouwende leidinggevende keken verwonderd op, feliciteerden haar met het koopcontract en haar motorrijbewijs. “Je had mij gemaild, zag ik,” zei de lange directeur. “Ja,” zei Mira, “Over het arbeidscontract. Ik begreep dat dat anders nog tot november zou duren.” De lange directeur zei dat hij er deze week wel even voor zou bellen. De bruggen bouwende opperdirecteur fronste: “Bel het stafbureau nu. Dit meisje heeft het nodig, en wij willen een goede werkgever zijn.” Hij keek naar Mira. “Als het je te lang duurt, moet je het laten escaleren.” Mira glimlachte twijfelend. Laten escaleren? Zij? Ze snapte de bedrijfsstructuur nog niet eens, laat staan dat ze wist waarheen dingen moesten escaleren.

Tot haar opluchting had ze binnen enkele dagen het contract in de bus. Alle benodigde documenten lagen op tijd bij de hypotheekadviseur. Laat die hypotheek maar komen, dacht Mira.

De hypotheekadviseur belde. Er was iets mis met het taxatierapport. Mira voelde een steek in haar maag. Was ze te snel geweest, had ze een verkeerde taxateur gekozen? Moest ze nog een keer het geld uitgeven? Er leek weinig tijd om een andere taxateur naar het huis te sturen. Gelukkig had de adviseur inmiddels zelf contact opgenomen met de taxateur. Geregeld. Een paar dagen voor de deadline van de financiering.

De hypotheekadviseur belde. Er was iets mis met de loonstrook. Het was een pro forma loonstrook, over het loon van augustus, die ze in juni alvast had gekregen. Had ze ook een loonstrook met het loon van augustus met haar rekeningnummer erop? Toevallig wel: het was payday die dag. Dezelfde dag was het geregeld. Op de dag van de deadline van de financiering. Kom maar door met die klap van de bank, dacht Mira, langzamerhand onrustig.

De hypotheekadviseur belde. Het bedrag op de loonstrook in augustus kwam niet overeen met het bedrag op de werkgeversverklaring, die ze al in juni had gekregen. Klopt, dacht Mira. Per 1 juli is er een nieuwe CAO ingegaan, dat staat nog niet op die werkgeversverklaring. Ja, ze kon wel een loonstrook van juni sturen, maar toen had ze nog een ander contract. Die middag stuurde ze de oude loonstrook. Op hoop van zegen dat er niet een nieuwe werkgeversverklaring nodig was, die ze dan weer ergens uit die onduidelijke bedrijfsstructuur zou moeten trekken.

De hypotheekadviseur belde. Het bedrag op de loonstrook en de werkgeversverklaring moesten tot op de cent nauwkeurig overeenkomen. Er was dus een nieuwe werkgeversverklaring nodig. Mira zuchtte terneergeslagen. De mevrouw aan de andere kant van de lijn, die ondanks alle belletjes nog steeds “u” bleef zeggen, zou zelf maar contact opnemen met Mira’s werkgever. Mira was licht opgelucht dat ze niet dat labyrinth in hoefde. Nu hopen dat de bedrijfsstructuur een beetje meewerkte en binnen een dag over de brug kwam met de verklaring. Direct na het telefoontje kreeg ze een automatische SMS: “Nog drie dagen totdat de ontbindende voorwaarden verlopen. Onderneem actie.” Mira’s gezicht verstrakte. Nu was het niet leuk meer.

Mira’s optimisme was verdwenen. Waar ze anderhalve week geleden nog dacht dat alles zo goed als rond was, kon de koop nu ineens zomaar ontbonden worden! Ze was afhankelijk van mensen bij instanties, die blijkbaar één document per dag checkten voor ze het volgende document nakeken (de bank), die alleen maar ontvingen en doorstuurden (de adviseur), die een beruchte semi-overheidsinstantie waren (de werkgever). Ondanks de meelevende vragen van collega’s, vrienden en familie (“Heb je de sleutel al? Ben je al verhuisd? O, ja, vervelend hè, bureaucratie, maar joh, komt vast goed!”) merkte Mira nu dat ze echt in haar eentje in deze molen zat. De machteloosheid vrat. Ze voelde stress om iets waar ze zelf niks aan kon veranderen. En dat alléén dragen viel haar tegen.

De hypotheekadviseur mailde. “Stukken akkoord!” Mira juichte achter haar bureau, highfivede collega’s. In de bijlage zat de definitieve hypotheekofferte, die ze printte, las, ondertekende, scande en terugstuurde. Ze voelde zich vijf kilo lichter en haar gezicht verzachtte weer. Haar ogen straalden. De financiering was rond, klaar, af! Het ging door! Dat huis werd van haar!

De notaris belde. Of ze volgende week naar het kantoor wilde komen voor de sleuteloverdracht. Mira antwoordde lachend dat ze daar wel een gaatje voor had in haar agenda.