2 | Verkocht onder voorbehoud

Met een stralende glimlach liep Mira over de taxistrook. Het voetpad was enkele meters verderop, maar haar kon vandaag niks meer gebeuren. Alle bouwvakkers die ze passeerde floten en riepen naar haar. Het deerde haar niet, ze zwaaide vrolijk terug en riep lachend: “Goedemorgen!” Onoverwinnelijk voelde ze zich, het leven stond volledig aan haar kant. Ze had zojuist gezegd: “Ik doe het!”. Ze ging dit appartement kopen!

Het huis stond aan de rand van het centrum van Delft, op vier minuten lopen van het station. Haar vrienden zouden er waarschijnlijk vijf minuten over doen. Wat een toplocatie! En ze was zo blij met de ruimte in het appartement: een ruime, lichte woonkamer, een keuken die ze helemaal naar haar hand kon zetten, een grote slaapkamer. Op de eerste verdieping, met balkon op het zuiden. En een inloopkast!

In haar eigen woonplaats Leiden had ze inmiddels alle appartementen binnen haar budget bezocht. Daar leek ze tevreden te moeten zijn met een studio met enigszins afgescheiden slaapruimte (of beter: bedstee). Bij iedere bezichtiging keek ze opnieuw vertwijfeld rond: ‘Waar laat ik hier mijn eettafel, mijn bank, mijn boeken?’ Een paar bezoekjes aan de website van Funda vertelden haar dat de kansen op een tweekamerappartement voor een fijne prijs behoorlijk groter waren in Delft. Bovendien was dat dichter bij haar werk en had ze daar een handvol warme vrienden. Een dag na aankomst uit Nepal had ze daarom alle aanbieders binnen het budget gebeld en binnen drie dagen zes bezichtigingen gepland. Ze zou nog twee appartementjes in Leiden bekijken en vijf in Delft.

Direct bij binnenkomst in het gelukkige appartement, het eerste in de Delftse serie, was ze onder de indruk van de ruimte. Ze had haar vader meegenomen voor de technische details, zodat ze zelf kon zien of ze zich thuis kon voelen. En ja, hier zag ze zich wel thuiskomen na een dag hard werken, of de luie zondag doorbrengen. Helaas was de keuken wat mager uitgerust en viel de opbergruimte tegen. Bovendien: verwarming moest ze er zelf nog in bouwen. Maar dat licht! En een balkon op het zuiden! En zo dicht bij de stad! Ze belde diezelfde middag vanaf een Delfts terrasje de blonde bolle makelaar terug: ik neem een optie.

Twee dagen later stonden nog vier appartementen op het programma. Ze maakten haar niet gelukkig. Sommige waren te klein, de ander te onhandig, een ander weer te ver. Een mooi afgewerkt appartement, maar met een balkon op het oosten en een minuscule keuken? Niet voor deze keukenprinses! Die middag werd duidelijk: het allereerste lichte, ruime appartement bij het station zou ze kopen. Na een laatste korte bezichtiging de volgende ochtend, vooral om te kijken naar technische mogelijkheden en te horen hoe nu verder, gaf ze de blonde bolle makelaar een hand. Hij ging diezelfde middag op vakantie, de laatste met zijn tweetjes voordat hun kindje werd geboren. “Bedankt! Geniet van je vakantie!”

Die middag vierde ze haar succes met een behandeling bij de kapper, een bezoekje aan de bouwmarkt (want o, hoeveel zin had ze in al het klussen) en telefoontjes met hypotheekadviseurs, taxateurs en het stafbureau van de school. De stralende glimlach verdween langzaam toen bleek dat er ook een nadeel zat aan de lange vakantie van onderwijspersoneel (“Nee mevrouw, een uitdraai van het contract kan ik u voorlopig nog niet geven”), maar het gevoel van onoverwinnelijkheid bleef.

Haar ogen twinkelden toen ze de, eerder gehate, rode letters op Funda zag verschijnen: Verkocht onder voorbehoud.

1 | 50 verhalen in 50 blogs

Het was een warme, natte vooral ook, zondag in juli in Pokhara, Nepal. Zeventien jonge vrouwen zaten op ligbedjes rond een zwembad onder hun parasol met een tijdschrift of boek in de hand. Op sommige bedjes hield een paraplu de voeten en een rugtas droog—het regende pijpenstelen. De vrouwen waren stil; ze hadden de zeven dagen hiervoor door Nepal gereisd, door de jungle gestruind, geraft, gedronken… Ieder genoot nu van het nietsdoen. Je hoorde alleen de regen in en rond het zwembad.

Vanaf de overdekte bar keek Mira met onbegrip naar haar vriendinnen. Zelf was ze na enkele minuten regen opgestaan van het ligbedje. Die onrust van vallende druppels, de vraag of alles wel droog bleef en of haar paraplu niet wegwaaide—ze kon niet ontspannen lezen op deze manier. Dus had ze haar boeltje gepakt en was ze op blote voeten naar de overdekte bar getrippeld. Nu zat ze met een lekker tijdschrift en een interessant sapje in stilte aan de bar. En daar leek ze voor het eerst in tijden weer helder te kunnen denken. Daar nam ze een besluit.

Het was een bijzonder jaar voor Mira geweest, zacht gezegd. Ze had dit jaar voor het eerst voor de klas gestaan, een paar dagen per week. Tegelijkertijd had ze op de lerarenopleiding haar lesbevoegdheid gehaald. En tussendoor had ze (bijna) haar motorrijbewijs gehaald. Ze was begonnen als secretaris van een grote vereniging. En ten slotte had ze, na maandenlang twijfelen, haar relatie met haar vriend afgebroken. De laatste maand, juni, had ze de opleiding afgerond, het schooljaar afgesloten, de breuk ‘een plekje gegeven’, gezocht naar een huis, met hypotheekadviseurs gesproken, het theorie-examen A gehaald, en geprobeerd uit te vinden hoe het ook al weer was om alleen te wonen.

Nu was het juli en zat ze in haar eentje aan die droge bar in Nepal en keek ze vooruit: in de komende maanden zou ze als vrije alleenstaande vrouw een huis kopen, een motor bezitten, een bijna-volledige baan hebben en het leven weer als single tegemoet gaan treden. Het was een tijd vol nieuwe dingen en een goede tijd om haar oude liefde erbij te halen: schrijven.

Als kind schreef Mira graag. Opstellen, verhalen, schriften vol. Op de middelbare school ebde dat weg—vanwege andere belangstelling, of het groeiende perfectionisme. Ze durfde niet meer te beginnen aan iets, wetende dat ze het toch niet zou afmaken, of dat het niet goed genoeg zou worden.

Maar aan die droge bar bij het zwembad in Pokhara zag ze ineens de oplossing voor de angst bij haar schrijfwens: een wekelijkse blog met een kort verhaal. Fictie, non-fictie, semi-fictie, wat maakte het uit. Wie het al zou lezen, zou in de loop van het jaar haar groei wel zien. Losse verhalen of een lopende serie: in het leven lijkt soms ook alles van toeval aan elkaar te hangen. Die gebedsvlaggetjes hier hadden ook allerlei kleuren, maar vormen wel een lijn. 50 verhalen in 50 blogs. Dat besloot ze en ze had er zin in.